Men Doyunca Usaqligimi Yasiya Bilmedim -

Uşaqlıq hər bir insanın həyatının ən saf, ən qayğısız və ən rəngli dövrü hesab olunur. Lakin hər kəs üçün bu belə deyil. Bəziləri üçün uşaqlıq oyuncaqlar və oyunlarla deyil, erkən yaşda çiyinlərə düşən ağır məsuliyyətlərlə xatırlanır. "Mən doyunca uşaqlığımı yaşaya bilmədim" cümləsi sadəcə bir giley deyil, itirilmiş bir zamanın və yarımçıq qalmış xəyalların kədərli etirafıdır.

Nəticə olaraq, uşaqlıq insanın ruhunun bünövrəsidir. Əgər bu dövr yarımçıq qalırsa, insan ömrü boyu o boşluğu doldurmağa çalışır. Bəlkə də buna görə böyüdükdən sonra uşaqlara qarşı daha həssas oluruq – istəyirik ki, heç olmasa onlar öz uşaqlıqlarını doyunca yaşasınlar, çünki itirilmiş zamanı geri qaytarmaq mümkün deyil.

Bu hissi yaşayan insanlar üçün keçmişə baxmaq həmişə bir az ağrılıdır. Çünki onlar yaşıdlarının küçədə qaçıb şənləndiyi vaxtlarda, ciddi məsələlər haqqında düşünmək məcburiyyətində qalıblar. Uşaqlıq sanki onlara toxunmadan keçib gedib. Bu "yaşanmamışlıq" hissi insanın gələcək xarakterinə də təsir edir; belə şəxslər adətən daha ciddi, daha ehtiyatlı və həyata qarşı daha vaxtından əvvəl müdrik olurlar.

Lakin uşaqlığını doyunca yaşaya bilməyən insanların ən böyük gücü onların dözümlülüyüdür. Onlar həyatın çətinliklərinə erkən yaşda sinə gərməyi öyrənirlər. Bununla belə, içlərində həmişə o gizli "uşaq" qalır ki, o, bir dəfə də olsa qayğısız şəkildə gülmək, doyana qədər qaçmaq və uşaq olmağın dadını çıxarmaq istəyir.